Etyczne aspekty diagnozy
badacz nie naruszył w niczym praw ani osób bezpośrednio badanych oraz osób związanych z badaniami np. rodziców, nauczycieli
badacz gotów jest do przyjęcia odpowiedzialności za wszystkie konsekwencje swoich poczynań badawczych:
bezpośrednich, natychmiastowych, krótkofalowych,
pośrednich, długofalowych
tych, których nie był w stanie przeprowadzić planując i przeprowadzając badania
badacz jest gotowy do podjęcia działań nakierowanych na zmniejszenie lub na eliminowanie skutków niepożądanych
Źródła problemów etycznych:
Uzyskanie zgody na badanie dziecka od rodziców lub opiekunów.
Pełne informacje co do celów przebiegu metod oraz sposobów wykorzystania danych od dziecka i o dziecku.
Stworzenie sytuacji badawczej, przyjaznej, czytelne, bezpiecznej dziecku.
Konsultowanie z rodzicami swych hipotez diagnostycznych oraz traktowanie ich jako swoich współpracowników.
Włączenie rodziców, opiekunów w przebieg procesu diagnostycznego, zaproszenie do wspólnych działań z dzieckiem.
Konsultowanie z rodzicami zasad konstruowania programu pomocy dla dziecka.
Opracowanie programu pomocy dla dziecka możliwego do realizacji w warunkach w jakich dziecko i jego rodzina żyje.
We wszystkich tych obszarach rodzić się mogą u psychologa konflikty:
wewnętrzne: między poczuciem powinności moralnej a:
lękiem przed oceną
niskim poczuciem własnych kompetencji
zbyt małą ilością czasu
brakiem zaufania do rodziców
brakiem zaufania do specjalistów
brakiem gotowości do współpracy z innymi
zewnętrzne: związane z:
określoną ilością czasu na badania jednego dziecka w danej placówce
koniecznością posługiwania się ściśle określonymi narzędziami pracy
naciskami społecznymi np. ze strony nauczycieli
trudnymi warunkami w danej rodzinie czy szkole utrudniającymi właściwe postępowanie z dzieckiem
zwyczajami panującymi od lat w danej placówce (rutynowe postępowanie diagnostyczne)
trudnościami finansowymi placówki
własnym zmęczeniem
niską efektywnością działań (brak współpracy z nauczycielami i rodzicami).
Siedem zasad etycznych:
Nie szkodzić.
Być kompetentnym.
Nie wykorzystywać.
Traktować ludzi z szacunkiem.
Dbać o zaufanie osoby badanej.
Podejmować działanie przy dysponowaniu pełnymi informacjami.
Działać zgodnie z zasadami społecznej równości i sprawiedliwości.
Zobacz też inne materiały
» Diagnoza pedagogiczna
» Metody diagnozowania w pedagogice
» Miejsce ocen w diagnostyce pedagogicznej
» Zasadnicze kryteria wyrażania ocen pedagogicznych
» Aspekty diagnozy pedagogicznej
» Kwestionariusz ankiety jako narzędzie badawcze
Powiązane kategorie
Komentarze
-
Jeszcze nie ma komentarzy.
Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.
Diagnostyka pedagogiczna
Pedagogika to należąca do nauk społecznych, nauka o wychowaniu. Jej polska nazwa pochodzi od greckiego παιδαγωγ?ς (paidagogos - niewolnik towarzyszący dziecku w szkole; dosł. "prowadzący dziecko"). Początkowo termin obejmował opiekę, nauczanie i wychowanie dzieci, z czasem pedagogami zaczęto nazywać osoby zajmujące się wychowaniem zarówno praktycznym jak i teoretycznym. Zajmuje się ona formułowaniem teorii, celów, treści, metod, środków i form procesu wychowania, a także stanowi zasób wiedzy praktycznej na ten temat.
» Strona główna: Diagnostyka pedagogiczna
Szukaj
Diagnostyka pedagogiczna - artykuły:
Pokrewne serwisy
Pedagogika
- Andragogika
- Biomedyczne podstawy rozwoju i wychowania
- Diagnostyka pedagogiczna
- Diagnostyka potrzeb kulturowych
- Doradztwo zawodowe
- Dydaktyka
- Edukacja medialna
- Edukacja zdrowotna
- Metodologia Badań Pedagogicznych
- Metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej
- Pedagogika ogólna
- Pedagogika porównawcza
- Pedagogika pracy
- Pedagogika resocjalizacyjna
- Pedagogika specjalna
- Pedeutologia
- Współczesne kierunki pedagogiczne
Subskrypcja
Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!
